I am a mariner of Odysseus with heart of fire but with mind ruthless and clear

Archive for the ‘climate’ Category

Παγκόσμια υπερθέρμανση ή παγκόσμια ψύξη;

In climate on June 12, 2010 at 9:03 pm

Ολοκληρώθηκε πριν από λίγες ημέρες στη Βόνη η Σύνοδος του ΟΗΕ για το Κλίμα, που ξεκίνησε στις 31 Μαΐου με τη συμμετοχή τουλάχιστον 190 κρατών. Και ενώ ο ΟΗΕ προσπαθεί να «πείσει» τις ΗΠΑ και την Κίνα να λάβουν κάποια μέτρα για τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, προκειμένου να αποτραπεί η επικείμενη παγκόσμια υπερθέρμανση, μόλις ένα μήνα πριν, στο Σικάγο, σε μια «άλλη» διεθνή διάσκεψη για την κλιματική αλλαγή, μια μερίδα «διαφωνούντων» και «ετερόδοξων» ειδικών προέβλεπε, αντίθετα, την έλευση μιας νέας εποχής… παγετώνων.

Οι 75 κλιματικοί εμπειρογνώμονες, που έκαναν ανακοινώσεις στην 4η Διεθνή Διάσκεψη για την Κλιματική Αλλαγή, που έλαβε χώρα στο Σικάγο, με πρωτοβουλία του ανεξάρτητου μη κερδοσκοπικού οργανισμού Heartland Institute, δεν φαίνεται να συμμερίζονται την άποψη των περισσότερων «ορθόδοξων» κλιματολόγων, που συμμετέχουν στη Διακυβερνητική Επιτροπή του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC).

Σύμφωνα με την «ορθόδοξη» και ευρέως αποδεκτή άποψη, η θερμοκρασία του πλανήτη σημειώνει σταθερή άνοδο, γεγονός το οποίο οφείλεται στις αυξημένες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Το 2000, μάλιστα, είχαν προβλέψει ότι η μέση θερμοκρασία του πλανήτη θα αυξάνεται κατά 1°F ανά δεκαετία, αύξηση η οποία θα φθάσει τους 10°F μέχρι το τέλος του αιώνα. Νέα, όμως, επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι ο πλανήτης έχει πάψει προ πολλού να υπερθερμαίνεται και έχει εισέλθει σε μία περίοδο που ενδέχεται να προμηνύει μια νέα εποχή παρατεταμένου ψύχους. Οπως υποστηρίζει ένας από τους επικριτές της θεωρίας της υπερθέρμανσης, ο επιφανής Αμερικανός γεωλόγος Don Easterbrook, ομότιμος καθηγητής στο Western Washington University, οι προβλέψεις της IPCC περί ανόδου της θερμοκρασίας δεν επιβεβαιώθηκαν, γιατί απλούστατα η περίοδος της υπερθέρμανσης έληξε.

Η περιβόητη κλιματική αλλαγή δεν θα οδηγήσει σε μια παρατεταμένη περίοδο ξηρασίας, αλλά σε κάτι πολύ χειρότερο: σε μια νέα εποχή παγετώνων, που μπορεί να διαρκέσει έως και τριάντα χρόνια και η οποία θα επιφέρει πολύ μεγαλύτερα δεινά στην ανθρωπότητα από ό,τι η άνοδος της θερμοκρασίας: πολύ μεγαλύτερο αριθμό θανάτων· επιδείνωση του ήδη υπαρκτού σε ορισμένες περιοχές του κόσμου προβλήματος του υποσιτισμού· κατακόρυφη αύξηση της κατά κεφαλήν κατανάλωσης ενέργειας, λόγω της αυξημένης ανάγκης για θέρμανση.

Γιατί, όμως, ο Ιστερμπρουκ, αλλά και πολλοί άλλοι επιστήμονες, αμφισβητούν τη θεωρία περί ανθρωπογενούς υπερθέρμανσης; Ο Ιστερμπρουκ μελέτησε τους πάγους της Γριλανδίας, οι οποίοι θεωρούνται ως οι καλύτεροι και οι πλέον αδιάψευστοι «μάρτυρες» των κλιματικών αλλαγών που έχουν επέλθει στον πλανήτη. Χρησιμοποιώντας ισότοπα οξυγόνου, μια καθιερωμένη μέθοδο της Παλαιοντολογίας για την ανασύσταση του Περιβάλλοντος κατά τους γεωλογικούς αιώνες, κατάφερε να υπολογίσει τις θερμοκρασίες που επικρατούσαν στον πλανήτη πριν από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Ετσι διαπίστωσε ότι το κλίμα της Γης χαρακτηρίζεται από μια αέναη εναλλαγή ψυχρών και θερμών μακρο-εποχών, οι οποίες εμπεριέχουν πολλούς μικρότερους χρονικά κύκλους κλιματικών αλλαγών. Τα τελευταία μάλιστα 500 χρόνια παρατηρείται μια κανονικότητα στην εναλλαγή θερμών-ψυχρών περιόδων, όπου κάθε περίοδος διαρκεί περίπου 27 χρόνια. Το ίδιο φαινόμενο εναλλαγής φαίνεται να επαναλαμβάνεται τέσσερις φορές και κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα: από το 1880 έως το 1915 (κρύο), από το 1915 έως το 1945 (ζέστη), από το 1945 έως το 1977 (κρύο), από το 1977 έως το 1999 (ζέστη). Από το 1999 έως σήμερα παρατηρείται μια σταδιακή πτώση της θερμοκρασίας, συνεπώς, κατά τον Ιστερμπρουκ, έχουμε εισέλθει και πάλι σε μια περίοδο ψύχους.

Απ’ ό,τι φαίνεται, δεν υπάρχει μια σχέση αιτίας-αποτελέσματος, η οποία να συνδέει την άνοδο της θερμοκρασίας με την αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Αντίθετα, ο Ιστερμπρουκ συσχετίζει την πορεία των εναλλαγών θερμοκρασίας του πλανήτη με τους ηλιακούς κύκλους, τις ηλιακές κηλίδες και γενικά την ηλιακή δραστηριότητα. Υποστηρίζει, μάλιστα, ότι όποτε η ηλιακή δραστηριότητα παρουσίαζε ύφεση, όπως σήμερα, τότε στη Γη είχαμε πάντοτε «μίνι» περιόδους παγετώνων.

Φταίει ο Ηλιος και όχι το διοξείδιο του άνθρακα

Επομένως, ούτε η άποψη ότι αυξάνεται η θερμοκρασία ευσταθεί ούτε ο ισχυρισμός ότι η αύξηση αυτή έχει ανθρωπογενή αίτια, ότι προέρχεται δηλαδή από την αύξηση της χρήσης ορυκτών καυσίμων από το 1945 και μετά. Στα ίδια συμπεράσματα καταλήγουν και οι έρευνες του Ρώσου αστροφυσικού Habibullo Abdussamatov, διευθυντή του Τμήματος Διαστημικών Ερευνών της Ρωσικής Ακαδημίας και επικεφαλής του ερευνητικού προγράμματος «Astrometria», που διεξάγεται στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Σύμφωνα με τον Ρώσο επιστήμονα, το φαινόμενο του θερμοκηπίου δεν οφείλεται στις εκπομπές αερίων, όπως υποστηρίζουν οι «ορθόδοξοι» κλιματολόγοι, αλλά στην ηλιακή ακτινοβολία, η οποία στη διάρκεια του εικοστού αιώνα παρουσίασε μια αξιοσημείωτη και παρατεταμένη άνοδο, φτάνοντας στο ζενίθ της το διάστημα 1998-2005, για να ακολουθήσει έκτοτε φθίνουσα πορεία, όπως αποδεικνύει και η μείωση των ηλιακών κηλίδων.

Η σαφής μείωση των ηλιακών κηλίδων που παρατηρείται σήμερα φανερώνει ότι η ηλιακή δραστηριότητα βρίσκεται στο ελάχιστό της (το λεγόμενο ελάχιστο του Μάουντερ), γεγονός που θα οδηγήσει σε μια δραματική πτώση της θερμοκρασίας. Ο Αμπντουσαμάτοφ, μάλιστα, θεωρεί ότι η παγκόσμια ψύξη θα αρχίσει να γίνεται αισθητή από το 2014.

Η αξιοπιστία, πάντως, της «ορθόδοξης» άποψης της IPCC το τελευταίο διάστημα δοκιμάζεται διαρκώς, όχι μόνο από τους πολέμιους της θεωρίας της παγκόσμιας υπερθέρμανσης, αλλά και από σειρά αποκαλύψεων στον Τύπο που έδειξαν είτε προχειρότητα στην εκτίμηση των προβλέψεών της (στην Εκθεση του 2007 είχε υποστηριχθεί ότι οι παγετώνες των Ιμαλαΐων θα λιώσουν μέχρι το 2035) είτε ακόμη και σοβαρά λάθη (στην ίδια Εκθεση είχε υποστηριχθεί ότι περίπου η μισή Ολλανδία βρίσκεται κάτω από το επίπεδο της θάλασσας, διογκώνοντας τον κίνδυνο να πλημμυρίσουν οι Κάτω Χώρες). Πάντως, όλοι οι ειδικοί που μελετούν το κλίμα, σε ένα πράγμα συμφωνούν: το κλιματολογικό μέλλον του πλανήτη διαγράφεται… ζοφερό.*

Advertisements

Billions of Tons of Methane Beneath Frozen Arctic Destablizing

In climate on March 12, 2010 at 10:45 am

A region of the Arctic Ocean seafloor that holds vast stores of frozen methane is showing signs of instability and widespread venting of the powerful greenhouse gas, according to the findings of an international research team led by University of Alaska Fairbanks scientists Natalia Shakhova and Igor Semiletov.The research results show that the permafrost under the East Siberian Arctic Shelf, long thought to be an impermeable barrier sealing in methane, is perforated and is leaking large amounts of methane into the atmosphere. Release of even a fraction of the methane stored in the shelf could trigger abrupt climate warming.

“The amount of methane currently coming out of the East Siberian Arctic Shelf is comparable to the amount coming out of the entire world’s oceans,” said Shakhova, a researcher at UAF’s International Arctic Research Center. “Subsea permafrost is losing its ability to be an impermeable cap.”

Methane is a greenhouse gas more than 30 times more potent than carbon dioxide. It is released from previously frozen soils in two ways. When the organic material–which contains carbon–stored in permafrost thaws, it begins to decompose and, under oxygen-free conditions, gradually release methane. Methane can also be stored in the seabed as methane gas or methane hydrates and then released as subsea permafrost thaws. These releases can be larger and more abrupt than those that result from decomposition.

The East Siberian Arctic Shelf is a methane-rich area that encompasses more than 2 million square kilometers of seafloor in the Arctic Ocean. It is more than three times as large as the nearby Siberian wetlands, which have been considered the primary Northern Hemisphere source of atmospheric methane. Shakhova’s research results show that the East Siberian Arctic Shelf is already a significant methane source: 7 teragrams yearly, which is equal to the amount of methane emitted from the rest of the ocean. A teragram is equal to about 1.1 million tons.

“Our concern is that the subsea permafrost has been showing signs of destabilization already,” she said. “If it further destabilizes, the methane emissions may not be teragrams, it would be significantly larger.”

Shakhova notes that Earth’s geological record indicates that atmospheric methane concentrations have varied between about .3 to .4 parts per million during cold periods to .6 to .7 parts per million during warm periods. Current average methane concentrations in the Arctic average about 1.85 parts per million, the highest in 400,000 years, she said. Concentrations above the East Siberian Arctic Shelf are even higher.

The East Siberian Arctic Shelf is a relative frontier in methane studies. The shelf is shallow, 50 meters or less in depth, which means it has been alternately submerged or terrestrial, depending on sea levels throughout Earth’s history. During Earth’s coldest periods, it is a frozen arctic coastal plain, and does not release methane. As the planet warms and sea levels rise, it is inundated with seawater, which is 12-15 degrees warmer than the average air temperature.

“It was thought that seawater kept the East Siberian Arctic Shelf permafrost frozen,” Shakhova said. “Nobody considered this huge area.”

Earlier studies in Siberia focused on methane escaping from thawing terrestrial permafrost. Semiletov’s work during the 1990s showed, among other things, that the amount of methane being emitted from terrestrial sources decreased at higher latitudes. But those studies stopped at the coast. Starting in the fall of 2003, Shakhova, Semiletov and the rest of their team took the studies offshore. From 2003 through 2008, they took annual research cruises throughout the shelf and sampled seawater at various depths and the air 10 meters above the ocean. In September 2006, they flew a helicopter over the same area, taking air samples at up to 2,000 meters in the atmosphere. In April 2007, they conducted a winter expedition on the sea ice.

They found that more than 80 percent of the deep water and greater than half of surface water had methane levels more than eight times that of normal seawater. In some areas, the saturation levels reached at least 250 times that of background levels in the summer and 1,400 times higher in the winter. They found corresponding results in the air directly above the ocean surface. Methane levels were elevated overall and the seascape was dotted with more than 100 hotspots. This, combined with winter expedition results that found methane gas trapped under and in the sea ice, showed the team that the methane was not only being dissolved in the water, it was bubbling out into the atmosphere.

These findings were further confirmed when Shakhova and her colleagues sampled methane levels at higher elevations. Methane levels throughout the Arctic are usually 8 to 10 percent higher than the global baseline. When they flew over the shelf, they found methane at levels another 5 to 10 percent higher than the already elevated arctic levels.

The East Siberian Arctic Shelf, in addition to holding large stores of frozen methane, is more of a concern because it is so shallow. In deep water, methane gas oxidizes into carbon dioxide before it reaches the surface. In the shallows of the East Siberian Arctic Shelf, methane simply doesn’t have enough time to oxidize, which means more of it escapes into the atmosphere. That, combined with the sheer amount of methane in the region, could add a previously uncalculated variable to climate models.

“The release to the atmosphere of only one percent of the methane assumed to be stored in shallow hydrate deposits might alter the current atmospheric burden of methane up to 3 to 4 times,” Shakhova said. “The climatic consequences of this are hard to predict.”

Earlier, a team of MIT scientists recorded a nearly simultaneous world-wide increase in methane levels -the first increase in ten years. What baffled the team is that this data contradicts theories stating humans are the primary source of increase in greenhouse gas. It takes about one full year for gases generated in the highly industrial northern hemisphere to cycle through and reach the southern hemisphere. Since all worldwide levels rose simultaneously throughout the same year, however, it is probable that this may be part of a natural cycle – and not the direct result of man’s contributions.

MIT’s Matthew Rigby and Ronald Prinn, the TEPCO Professor of Atmospheric Chemistry in MIT’s Department of Earth, Atmospheric and Planetary Science, state that this imbalance has resulted in several million metric tons of additional methane in the atmosphere. Methane is produced by wetlands, rice paddies, cattle, and the gas and coal industries, and is destroyed by reaction with the hydroxyl free radical (OH), often referred to as the atmosphere’s “cleanser.”

Methane accounts for roughly one-fifth of greenhouse gases in the atmosphere, though its effect is 25x greater than that of carbon dioxide. Its impact on global warming comes from the reflection of the sun’s light back to the Earth. Methane is broken down in the atmosphere by the free radical hydroxyl (OH), a naturally occuring process. This atmospheric cleanser has been shown to adjust itself up and down periodically, and is believed to account for the lack of increases in methane levels in Earth’s atmosphere over the past ten years despite notable simultaneous increases by man.

Prinn has said, “The next step will be to study [these changes] using a very high-resolution atmospheric circulation model and additional measurements from other networks. The key thing is to better determine the relative roles of increased methane emission versus [an increase] in the rate of removal. Apparently we have a mix of the two, but we want to know how much of each [is responsible for the overall increase].”

The primary concern now is that while the collected data in 2007 reflects a simultaneous world-wide increase in emissions, how relevant are any of the data findings at this late date?

One thing does seem very clear, however; science is only beginning to get a focus on the big picture of global warming. Findings like these tell us it’s too early to know for sure if man’s impact is affecting things at “alarming rates.” We may simply be going through another natural cycle of warmer and colder times – one that’s been observed through a scientific analysis of the Earth to be naturally occurring for hundreds of thousands of years.